واقعاً چرا غروب جمعه ها اینقدر دلگیر است؟
( قید «واقعاً» را به این دلیل آوردم، تا سعی کنیم در حوزه علم به این سئوال جواب بدهیم نه در حوزه احساس و ادب ).
من حدس میزنم به این دلیل که وقت جدایی ما از آن چیزی که دوست می داشتیم (روز تعطیل) است. انسان همیشه موقع جدا شدن از چیزهایی که دوستشان دارد، احساس نامطلوبی دارد.

در ذهن خود تصور کنید: یکی از آشنایان شما که با او بسیار مأنوس بوده اید (مثلاً یک عضو خانواده) قصد یک مسافرت چند روزه دارد، قرار است تا چند روز او را نبینید. در لحظه ای که آن فرد مسافرتش را شروع می کند (یعنی لحظه جدایی شما از چیزی که دوستش دارید یا با آن مأنوس بوده اید) انسان احساس خاصی دارد که تقریباً شبیه به حس دلگیر بودن غروب جمعه هاست.

اینکه گفتم « تقریباً » ، به این دلیل بود که (اگر خوب دقت کنیم می بینیم که) دلگیری غروب جمعه ، یک چیز قویتر و پررنگتر از «وداع با افراد آشنا» است. انگار آن چیزی که در غروب جمعه، ما از پایان یافتنش ( = رفتنش) دلگیر می شویم، پیوندی به مراتب محکمتر و بنیادی تر از پیوند« افراد آشنا و خویشاوند » با ما دارد.

مگر اینکه یکسری عواملی توجه انسان را به طرف خودشان جلب کنند و انسان از این احساس (دلگیری غروب جمعه ها) غفلت بکند. و گرنه اگر این اتفاق نیفتد، هر کسی متوجه این احساس در درون خود خواهد شد. به همین دلیل است که معمولاً افراد کم سن و سالتر بیشتر متوجه این مسأله می شوند تا بزرگترها. چون ذهن افراد بزرگتر، درگیر مسائل فراوانی است که باعث غفلت آنها از برخی مسایل دیگر می شود. البته همین افراد بزرگتر نیز گاهی که درگیری ذهنی کمتری داشته باشند، متوجه این مسأله می شوند.

دقت کرده اید که این احساس دلگیری، در ساعات آخر روز جمعه شروع می شود و کم کم زیاد می شود تا اینکه دقیقاً همزمان با اذان مغرب، به بیشترین حد خود می رسد و چند دقیقه بعد (همراه با پایان یافتن اذان مغرب)، تمام می شود؟

به یک چیز دیگر هم دقت کرده اید؟ نقطه مقابل دلگیری غروب جمعه ها؟ یعنی احساس شادی و شور و اشتیاقی که آدم در ظهر پنج شنبه به بعد، دارد؟ انگار انتظار فرا رسیدن یک « چیز دوست داشتنی » را می کشد (حتی اگر برنامه خاصی برای پر کردن وقت فراغت جمعه اش هم نداشته باشد که بگوییم این احساس، به خاطر انتظار آن کارهای مورد علاقه اش است).

در ظهر پنج شنبه ها، ما انتظار (آمدن) چه چیزی را می کشیم که در غروب جمعه از پایان یافتنش ( = رفتنش ) دلگیر می شویم؟
این چیست که با ما مأنوس است و برایمان عزیز است و گویا با « اعماق جان » ما پیوند آشنایی و حتی خویشاوندی و حتی وحدت (یکی بودن) دارد، اما ما آن را نمی شناسیم؟

من نمیدانم، آیا این احساس فقط در ما ایرانی ها ( که فرهنگ خاصی داریم و روز جمعه روز تعطیلمان است) وجود دارد یا در سایر ملیتها و پیروان ادیان دیگر هم وجود دارد؟ یا آنها چنین احساسی را در روز دیگری از هفته که برایشان تعطیل است دارند؟ کاش آنهایی که دوست خارجی دارند و با افراد خارجی چت میکنند، این سئوال را از آنها بپرسند.

این چیز هر چه هست، گرچه ما آن را نشناسیم، اما « جان » ما او را می شناسد. او با « جان » ما یک پیوند بسیار عمیق دارد. وگرنه چه دلیلی دارد که ما بی صبرانه اشتیاق آمدن چیزی را داشته باشیم که آن را نمی شناسیم و با آن پیوندی نداریم؟ و از پایان یافتن ( = رفتن ) چیزی دلگیر و غمناک شویم که هیچگونه دوستی و مهر و محبتی با ما ندارد؟

این دوست نامرئی کیست؟ این چه پیوندی است که بین ما و او وجود دارد؟ چرا اینقدر برایمان عزیز است؟ چرا  از همه کس برایمان آشناتر و به ما نزدیکتر است؟ اگر او را شناختیم، چه کار باید برای این دوست گرامی و یار مهربان بکنیم؟
جای یک تحقیق علمی در این زمینه وجود دارد.

باز محرم فرا رسید و عطر دلنواز شهادت و ظلم ستیزی، فضا و زمان را معطر نمود.
حقا که تا یاد عاشورا و صاحب آن ، امام حسین (ع) زنده است، ظالمان در هیچ جای دنیا خیال آسوده ای ندارند و این تضمینی است بر پیروزی نهایی مستضعفان.

« ظلم ستیزی »، مفهومی است که تحقق یافتن آن، منوط است به « ظلم شناسی ». یعنی تا « ظلم » و « ظالم » را نشناسیم، نمی توانیم ظلم ستیز باشیم.
برای شناخت ظلم و ظالم، نیز باید اول حق را بشناسیم.

حق و باطل نیز در جامعه ، تابلو و برچسب ندارند. باطل همیشه ادعای حق بودن را دارد و لباس حق را بر تن می کند. لذا برای شناخت آن باید بصیرت کافی را برای درک جریانات و پدیده های تو در تو و چند لایه جامعه داشته باشیم...

لذا می بینیم که محرم، در حقیقت یک کلاس درس است و امام حسین (ع) آموزگار آن. آموزگاری که با کار عملی خود، همیشه تاریخ را درس داد.

 ابن گناه ماست اگر از کلاس درس محرم، فقط به گریه اکتفا کرده ایم...
قطعاً گریه، امری لازم است. اما کافی نیست...

چه بسا گریه کنندگانی که نمی دانند برای چه گریه می کنند!
می دانند که برای مظلومیت امام حسین (ع) اشک می ریزند و سینه می زنند، اما اگر از آنها بپرسید که امام حسین (ع) مظلوم کدام ظلم بود؟ حرف امام حسین (ع) چه بود؟ و ما در زمان خودمان چگونه باید از آن حرف پیروی کنیم؟ .... چیزی نمی دانند!

به مناسبت فرا رسیدن ماه محرم، نوحه زیبا و معرفتی زیر را به خوانندگان عزیز وبلاگ تقدیم می کنم:

شکوه تاریخ (دانلود)

حجم: 6.5 MB

نوحه خوان: مداح مقتول، مرحوم حاج محمد جعفر گله دار زاده

این نرم افزار شامل:

1- پاسخ به شبهات محرم در پنج قسمت: «تاریخ و سیره» ، «اخلاقی، تربیتی، عرفانی» ، «کلام و اعتقادات» ، «قرآن و حدیث» و «فقه و احکام»

2- داستان هایی شگفت انگیز از زیارت عاشورا

3-  شرح اعمال ماه محرم

4- زیارت عاشورا به صورت متن و ترجمه و صوت با صدای استاد فرهمند، با قابلیت حرکت خودکار متن و ترجمه هماهنگ با صوت

حجم: 4.1M

دانلود

نسب آیت الله خامنه ای به حضرت سلطان سید محمد که از سادات حسینی است و با چهار واسطه فرزند امام سجاد (علیه السلام) می شود، می رسد . ایشان به دلیل ظلم و جور عباسیان به مناطق مرکزی ایران و تفرش ، آشتیان و فراهان می آیند و از سوی مردم آن مناطق مورد استقبال قرار می گیرند ولی مأموران عباسی در تفرش ایشان را دستگیر و شهید می کنند و هم اکنون مزار ایشان در میقان اراک قرار داد . سید محمد فرزند سید محمدتقی ، فرزند ( 80 کیلومتری شمال غربی تبریز )ساکن می شوند . بعد از وی سید حسین ، فرزند سید محمد در خامنه مشغول هدایت و ارشاد مردم می شود و البته به نجف اشرف سفر می کنند و در آنجا به درس و بحث اشتغال می ورزند . ایشان جد حاج سید علی خامنه ای بودند .

دیشب این طبع، بی‌قرار شما
خواست عرض ارادتی بکند
دست کم از دل شکسته‌ تان
واژه‌هایم عیادتی بکند

***
چشم بد دور، عمرتان بسیار
کس نبیند ملالتان آقا!
ما نمردیم خون دل بخوری
تخت باشد خیالتان آقا!

***
چیست روباه در مصاف شیر؟!
چه نیازی به امر یا گفته؟!
تو فقط ابرویی به هم آور
می‌شود خواب دشمن آشفته

***
هست خاموشی‌ات پر از فریاد
در تو آرامشی است طوفانی
«الذی انزل السکینه» تو را
کرده سرشار از فراوانی

***
واژه‌ها از لبت تراویدند
پرصلابت، پرعاطفه، پرشور
آفریدند در دل مردم
عزت، آمادگی، حماسه، حضور

***
این حماسه همه ز یمن تو بود
گرچه از آن مردمش خواندی
رهبرا! تا ابد ولی محبوب
در دل عاشقان خود ماندی

***
سهم دلدادگان تو سلوی
قسمتِ دشمنان تو سجیل
رهبری نیست در جهان جز تو
که ز امت چنین کند تجلیل

***
نسل سوم چو نسل اول هست
با شعف با شعور با باور
جاری است انقلاب چون کوثر
هان! «فصل لربک وانحر»

***
گرچه در باغ سینه‌ات داری
لطف‌ها، مهرها، محبت‌ها
گفتی اما نمی‌روی چو حسین
تا ابد زیر بار بدعت‌ها!

***
ناگهان در نماز جمعه شهر
عطر محراب جمکران گل کرد
بغض تو تا شکست بر لب‌ها
ذکر یا صاحب الزمان (عج) گل کرد

***
جان ایران! چه شد که جانت را
جان ناقابلی گمان کردی؟
آبروی همه مسلمانان!
اشک ما را چرا درآوردی؟

***
جسم تو کامل است، ناقص نیست
می‌دهد عطر یک بغل گل یاس
دستت اما حکایتی دارد…
رَحِمَ اللهُ عَمِی العباس!

شاعر: محمد جواد زمانی

نیازی به ذکر این نکته نیست که در زمان ما و قرن بیست و یکم، چهره زندگی نسبت به قبل تغییرات زیادی کرده است. از جمله آنها اینکه: شیوه جنگها تغییر کرده است...

« دشمن »، همان دشمن است و اهدافش همان اهداف و چیزی از دشمنی او کم نشده است، فقط شیوه جنگیدن او تغییر کرده است. آنهم یک تغییر بنیادی، به طوریکه در اذهان خیلی از ساده لوحان ممکن است اینگونه به نظر برسد که  دشمن از دشمنی خود دست کشیده، یا حتی به طرف ما دست دوستی دراز کرده است! و این دقیقاً همان چیزی است که دشمن می خواهد. اگر دشمنی بتواند به طرف مقابل خود بباوراند که او دیگر دشمنش نیست بلکه دوستش است، آیا دیگر مانعی در راه پیروز شدن سریع و راحت و کم هزینه او وجود خواهد داشت؟

ما در کجای این میدان جنگ قرار داریم؟

ما هدف کدام یک از تاکتیکهای فوق الذکر دشمن ممکن است قرار بگیریم؟

منبع مورد استفاده: وبلاگ زندگی عاقلانه

همیشه می گویند: زن و شوهر باید همدیگر را دوست داشته باشند. در خانواده، زوجین باید به هم عشق بورزند.
درست هم همین است.

یک سئوالی که ممکن است در ذهن برخی افراد وجود داشته باشد این است که:
 آدم، در هر زمینه ای، به چیزی که کمال آن زمینه ( علم، زیبایی، ثروت، ... هر چی ) را دارد عشق می ورزد. آیا نمونه ای از عشق ورزی وجود دارد که معشوق، یک شیء فاقد کمال باشد؟ آیا کسی عاشق یک امر غیر کمالی می شود؟
کمال هم که سلسله مراتب دارد.... و با درک معنای بزرگتر کمال، عشق متوجه آن می شود و دیگر متوجه معنای پائینتر کمال نخواهد بود.
پس چطور می شود عاشق همسر ماند (وقتی که در گذر زمان، صاحب کمالان بالاتر از او را دیدیم)؟ چیزی که هست، این است که هر یک از زوجین، در خانواده وظایفی دارد، اما "عشق" حرف دیگری است که اقتضائات خاص خودش را دارد. عشق از دل برمیخیزد و نگاه دل هماره به سوی بالاترین کمال (یا بالاترین کمال فابل دسترس) متوجه است. حرف دل، حرف منطق و عقل نیست...

به نظر من، داستان مسافر کوچولو می تواند پاسخ خوبی برای این سئوال باشد.
 این داستان در دو فایل صوتی است. خیلی از قسمتهای آن، زیاد ربطی به بحث فوق ندارد (گرچه همانها هم در جای خود حاوی مطالب مفیدی است) اما رابطه بین مسافر کوچولو و گل خاصی که در اخترک او روئیده است و سخنان روباه در این زمینه مهم است.

 دانلود قسمت اول
دانلود قسمت دوم

نیت کنید و روی تصویر زیر کلیک نمایید تا صفحه ای از قرآن کریم برایتان باز شود که شامل متن عربی آیه ، ترجمه و نیز صوت آیات مربوط به آن صفحه و نیز برخی امکانات دیگر مربوط به قرآن است:

اخیراً برای پاسخگویی زنده به سئوالات دینی از طریق موبایل، نرم افزاری تولید شده است که با  نصب آن روی گوشی موبایل و سپس انجام مراحل فعالسازی ( که خیلی هم ساده است ) و اجرای نرم افزار، کاربران می توانند به نمایندگان دفاتر مراجع معظم تقلید، کارشناسان علوم اسلامی (که در قم هستند) یا به اساتید آستان قدس رضوی (که در مشهد هستند) وصل شوند. با اجرای نرم افزار، لیست اساتیدی که روی خط هستند نمایش داده می شود و کاربر می تواند نام استاد مورد نظر را انتخاب و سئوال خود را برای وی پیامک نماید. استاد مربوطه نیز در همان لحظه اقدام به ارسال پاسخ خواهند نمود.

برای استفاده از این نرم افزار مراحل زیر باید انجام شود:
1- فعال سازی اینترنت گوشی
2- دانلود نرم افزار
3- اجرای برنامه
4- انتخاب استاد

توضیحات بیشتر را در اینجا بخوانید.

اولین نرم افزار رایگان ، کم حجم و جامع ضد وهابیت ، با نام « یاوران دجال » توسط انجمن گفتگوی دینی تولید و عرضه شد.

چون در تولید این نرم افزار ، کم بودن حجم آن بسیار مورد توجه قرار گرفته است ، لذا جهت استفاده از قسمتهایی از نرم افزار (عکس ، فیلم ، صوت ) باید موقع استفاده از نرم افزار ، به اینترنت وصل باشید. سایر قسمتهای نرم افزار نیازی به اینترنت ندارند.

دانلود نرم افزار